COMMUNIST PARTY OF INDIA (MARXIST - LENINIST) - LIBERATION

COMMUNIST PARTY OF INDIA (MARXIST - LENINIST) - LIBERATION, TAMILNADU

Friday, December 1, 2017

நிலையான படை இல்லாத ஓர் அரசு
தண்டத் தீனி அதிகார வர்க்கம் இல்லாத ஓர் அரசு 
அரசாக இல்லாத ஓர் அரசு
ஜனநாயகம் நிறைந்த ஒரு சர்வாதிகார அரசு
அதுவே சோசலிச அரசு

எஸ்.குமாரசாமி

கம்யூனிஸ்டுகள், பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் வர வேண்டும் என்கிறார்கள். பகிரங்கமாக அப்படிச் சொல்கிறார்கள். அப்படியானால், அவர்கள் ஜனநாயகத்தின் விரோதிகள்தானே? இது ஒரு வகைக் கேள்வி.

பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்பது கட்சியின் சர்வாதிகாரம், கட்சியின் சர்வாதிகாரம் என்பது மத்தியக் குழுவின் சர்வாதிகாரம், மத்தியக் குழுவின் சர்வாதிகாரம் என்பது அரசியல் தலைமைக் குழுவின் சர்வாதிகாரம், அரசியல் தலைமைக் குழுவின் சர்வாதிகாரம் என்பது பொதுச் செயலாளரின் சர்வாதிகாரம், ஆக ஒரு சர்வாதிகாரியின் கையில் சர்வாதிகாரம், முசோலினி ஹிட்லர் வகையறாக்களுக்கும் ஸ்டாலினுக்கும் என்ன பெரிய வேறுபாடு? இப்படி ஒரு வம்பான வாதம்.
இவ்வளவு பிரச்சனைகள் இருக்கும்போது, நாம் ஏன் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்ற வார்த்தைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு தொங்க வேண்டும்? அந்த வார்த்தைகளை ஒதுக்கி வைத்து விட்டுச் சென்றால்தான் என்ன? இப்படிச் சில நப்பாசைகள்.
மிகச் சமீபத்தில், டிரம்ப்பும் மோடியும், அய்க்கிய  அமெரிக்காவும் இந்தியாவும் உலகின் இரு பெரும் ஜனநாயகங்கள் என்றார்கள். இரு பெரும் ஜனநாயகங்களின் இரு பெரும் இராணுவங்களின் ஒற்றுமையை ஒத்துழைப்பை வலியுறுத்தினார்கள். மோடியும் டிரம்பும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களே. ஆனால், அவர்களது ஆட்சி மக்களுடைய வாக்குகளுடன் முதலாளிகளுக்காக நடக்கிற சர்வாதிகாரங்கள் அல்லவா? அம்பேத்கர் சொல்வது போல், முதலாளித்துவ ஜனநாயக அலங்கார மேல் பூச்சுக்குக் கீழே அடி மண்ணைப் பார்த்தால், அது முதலாளித் துவ சர்வாதிகாரம்தானே! மூலதனத்தின் லாபங்களுக்கு நிதி மூலதன ஆட்சிகளுக்கு, மக்கள் மத்தியில் இருந்து சவால் எழும் போதெல்லாம், முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரத்தின் கொலை வாள்கள் உறையிலிருந்து உருவி எடுக்கப்படுவது சகஜம்தானே! முதலாளித்துவ நீதிமன்றங்கள், சட்டமன்றங்கள், அரசாங்கங்கள் எல்லாம் இறுதி ஆராய்ச்சியில் தனிச் சொத்தின் பாதுகாவலர்கள்தானே! அரசு, ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை அடக்கி ஆளும் பலாத்கார கருவி என்பது, ‘தேர்தல் ஜனநாயகம்’ நிலவுகிற முதலாளித்துவ அரசுகளுக்கும் பொருந்தும். ஆக முதலா ளித்துவ அரசுகள், ஜனநாயகம் என்ற பெயரில் நடைபெறும் சர்வாதிகாரங்களே. புராதன பொது உடைமை மறைந்து தனிச்சொத்து வந்ததும், சமூகத்தில் வர்க்கங்கள் தோன்றின. பண்ணை எசமானர்களின், நிலப்பிரபுத்துவக் கோமான்களின், முதலாளித்துவ சீமான்களின் அரசுகள், மிகச் சிறுபான்மையினர், ஆகப் பெரும்பான்மையினர் மீதான தமது சுரண்டலை நிலைநிறுத்த, தொடர, ஒடுக்குமுறையை ஏவும் கருவிகளாகவே அமைந்துள்ளன.
கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை என்ன சொல்கிறது?
பாட்டாளி வர்க்கத்தை, ஆளும் வர்க்கத்தின் நிலைக்கு உயர்த்துவதுதான், ஜனநாயகத்துக்கான போரில் வெற்றி ஈட்டுவதுதான், தொழிலாளர் வர்க்கம் நடத்தும் புரட்சியில் முதலாவது படியாகும்.
பாட்டாளி வர்க்கம் தனது அரசியல் மேலாளுமையைப் பயன்படுத்தி, முதலாளி வர்க்கத்திடமிருந்து படிப்படியாய் மூலதனம் முழுவதையும் கைப்பற்றும்; உற்பத்திக் கருவிகள் யாவற்றையும் அரசின் கைகளில், அதாவது ஆளும் வர்க்கமாய் ஒழுங்கமைந்த பாட்டாளி வர்க்கத்தின் கைகளில் ஒரு சேர மய்யப்படுத்தும்; உற்பத்தி சக்திகளின் ஒட்டுமொத்தத் தொகையை சாத்தியமான அளவுக்கு அதிகமாக்கும்.
வளர்ச்சியின்போக்கில் வர்க்க பேதங்கள் மறைந்துவிடும் போதும், தேச மக்கள் அனைவருக்குமான மாபெரும் கூட்டமைப்பின் கைகளில் பொருளுற்பத்தி அனைத்தும் ஒரு சேர மய்யமுற்று வரும்போதும், பொது ஆட்சி அதிகாரம் அதன் அரசியல் தன்மையை இழந்து விடும். அரசியல் ஆட்சியதிகாரம் என்பது அதன் சரியான பொருளில், ஒரு வர்க்கத்தின் கட்டமைக்கப்பட்ட பலாத்கார அதிகாரத்தையே, பிறிதொரு வர்க்கத்தை ஒடுக்குவதற்காக அமைந்த பலாத்கார அதிகாரத்தையே, குறிக்கிறது.
முதலாளித்துவ வர்க்கத்துக்கு எதிரான போராட்டத்தில் பாட்டாளி வர்க்கம் பல சந்தர்ப்பங்களில் நிர்ப்பந்தம் காரணமாய்த் தன்னை ஒரு வர்க்கமாக ஒழுங்கமைத்துக் கொள்கிறது; புரட்சியின் மூலம் தன்னை ஆளும் வர்க்கமாக்கிக் கொள்கிறது; ஆளும் வர்க்கம் என்ற முறையில் பழைய பொருளுற் பத்தி உறவுகளைப் பலாத்காரமாக ஒழித்துவிடுகிறது; அப்போது அது இந்தப் பழைய பொருளுற்பத்தி உறவுகளுடன் கூடவே வர்க்கப் பகைமைகளையும் பொதுவாய் வர்க்கங்கள் நிலவுவதற்கான நிலைமைகளையும் ஒழித்துவிடுகிறது; அதன் மூலம், அது ஒரு வர்க்கமாய்த் தனக்குரிய மேலாளுமையையும் ஒழித்துவிடுகிறது.
வர்க்கங்களும் வர்க்கப் பகைமைகளும் கொண்ட பழைய முதலாளித்துவ சமுதாயத்திற்குப் பதிலாய், ஒவ்வொருவரும் தங்கு தடையின்றி சுதந்திரமாய் வளர்வதே, எல்லோரும் தங்கு தடையின்றி சுதந்திரமாய் வளர்வதற்கான நிபந்தனையாய்க் கொண்ட மக்கள் கூட்டு ஒன்று எழுந்துவிடும்.
முதலாளித்துவத்தோடு மோதி அதனை வீழ்த்திய பிறகு பாட்டாளி வர்க்கம் என்ன செய்யும் என, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கையில் 1848ல் மார்க்சும் ஏங்கெல்சும் தீட்டிய சித்திரத்தில், ‘சோசலிசம்’ ‘பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம்’ ‘கம்யூனிசம்’ ஆகிய சொற்கள் பயன்படுத்தப்படவில்லை. ஆனால் முதலாளித்துவத்திற்கு அப்பால், அது வீழ்ந்தவுடன், அதனைத் தாண்டிய ஒரு சமுதாயம் பற்றி, ஓர் ஆரூடமோ நல்வாக்கோ மார்க்சும் ஏங்கெல்சும் சொல்லவில்லை. அதற்கான செல்வழிப்பாதை எப்படி அமையும், அந்த சமுதாயத்தின் பரந்த வரையறை எப்படி அமையும், எதிர்காலம் எப்படி அமையும் என்ற தமது கருத்துகளையே முன்வைத்துள்ளனர்.
திரும்பவும் நினைவில் நிறுத்துவோம்.
இப்போது முதலாளித்துவம் ஆளும் வர்க்கமாக உள்ளது. சிறுபான்மை பெரும்பான்மையை அடக்கி ஆளும் ஒரு சர்வாதிகார அரசு நிலவுகிறது. பெரும்பான்மை ஆளும், மக்களாட்சியை நிறுவ, பாட்டாளி வர்க்கம் முதலாளித்துவத்தோடு மோதி வெல்ல வேண்டும்.
அரசியல் அதிகாரத்தை வெல்லும் பாட்டாளி வர்க்கம், மூலதனத்தைக் கைப்பற்றும். ஆலைகள், நிலங்கள், வளங்களில் தனி உடைமை ஒழித்துக்கட்டப்பட்டு, பொது உடைமை நிறுவப்படும். (இதைத்தான் சோசலிசம் என்று சொல்கிறோம்).
தனி உடைமை ஒழிந்து பொது உடைமை வந்த பிறகு, சமூக உழைப்பால் உருவாகும் உற்பத்தி சமூகத்தின் கட்டுப்பாட்டில் வரும். அது திட்டமிட்டு பெருக்கப்படும். பெரும்பான்மையின் ஆட்சி சிறுபான்மையின் மீது நிறுவப்படும். பழைய வகை சர்வாதிகாரம், ஏகப்பெரும்பான்மை மக்களை ஒடுக்குகிற அரசு ஒழிந்து, அதன் இடத்தில் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சர்வாதிகாரம் உருவாகும். இந்த பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம், மக்களுக்கான ஜனநாயகமாகவும், மக்களிடம் இருந்து ஆட்சியை திரும்ப அபகரிக்கப் பார்க்கும் கூட்டம் மீது சர்வாதிகாரமுமாக அமையும். சில ஆயிரம் ஆண்டுகால அடிமை, பண்ணையடிமை, கூலி அடிமை சமூகங்களில் இருந்து, சிறுபான்மையினரின் சர்வாதிகாரத்திற்குப் பதிலாக, வரலாற்றில் முதன்முறையாக, பெரும்பான்மையினரின் ஆட்சி உருவானதும், அரசின் பண்பே/குணமே/அடிப்படையில் மாறி விடுகிறது.  இதுவும் அரசுதான். ஆனால், (சிறுபான்மையின்) அரசு இல்லை. அரசுதான் ஆனால் அரசு இல்லை! பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் இருக்கும். ஆனால் அது மக்களைப் பொறுத்தவரை, இதுவரை கண்டிராத ஒப்பற்ற ஜனநாயகமாக இருக்கும். முதலாளித்துவ மீட்சியைத் தடுக்க சமூகத்தை வளர்த்தெடுத்து முன்னேற்ற ஏகப் பெரும்பான்மை மக்கள், சிறுபான்மையினர் மீது சர்வாதிகாரம்/கட்டுப்பாடு செலுத்துவார்கள். மக்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் தண்டிக்கப்படும். மக்கள் நெறிப்படுத்தப்படுவார்கள். அதற்காக அரசு  இருக்கும். அது சோசலிச ஜனநாயகமாக இருக்கும்.
முதலாளித்துவத்தின் கீழ், தன்னை ஒரு வர்க்கமாக ஒழுங்கமைத்துக் கொள்ளும் பாட்டாளி வர்க்கம், தனக்குள் ஒரு வர்க்கம் என்ற நிலையிலிருந்து தனக்கான வர்க்கமாகிறது. அதாவது, தானே சமூகத்தின் தலைமை நிலையை எட்ட வேண்டும் என்ற அரசியல் உணர்வு பெற்று, சமூகத்தை தலைகீழாக மாற்றி அமைக்க புரட்சி செய்கிறது. ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகால அடிமைத்தனத்திற்குப் பிறகு, உழைப்பவர்கள், ஆளும் வர்க்கம் ஆகி றார்கள். கூலி அடிமை முறை ஒழித்துக்கட்டப் படுகிறது. உழைப்பாளர்களின் பெரும்பான்மை ஆட்சி துவங்கிய பின், அது பலப்பட பலப்பட, வர்க்கப் பகைமைகள், வர்க்கங்கள் இருப்பதற்கான நிலைமைகள், ஒடுக்குமுறை அரசின் தேவை, பாட்டாளி வர்க்கம், ஆளும் வர்க்கமாக மேலாளுமை செலுத்தும் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம், அவசியமற்றுப் போகிறது. உண்மையான ஜனநாயகம் என்ற அரசு வடிவத்தின் தேவையையும் மானுட சமூகம் கடந்து விடுகிறது.
பொதுவாக கம்யூனிஸ்ட்டுகள் தனி மனித படைப்பாற்றலுக்கு விரோதிகள், சுதந்திரமான அறிவு, திறமை வளர்ச்சிக்குத் தடை போடுபவர்கள் எனப் பிரச்சாரம் செய்யப்படுகிறது. ஆனால், கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை 1848ல் ஏறத்தாழ 170 ஆண்டுகள் முன்பே சொல்கிறது: பாட்டாளி வர்க்க சர்வா திகாரம் என்ற மாறிச் செல்லும் கட்டத்திலிருந்து, வர்க்கங்கள், வர்க்க அரசு இல்லாத ஒரு மகத்தான மக்கள் கூட்டு உருவாகும் என முன்வைக்கிறது. (அதுவே கம்யூனிச சமூகம்). அங்கே, ஒவ்வொருவரும் தங்கு தடையின்றி சுதந்திரமாய் வளர்வதே எல்லோரும் தங்கு தடையின்றி வளர்வதற்கான நிபந்தனையாக இருக்கும். அங்கே ஆற்றலுக்கேற்ப உழைத்து சமூகத்திற்குப் பங்களிப்பு செய்கிற மனிதர்கள், சமூகத்திடமிருந்து தேவைக்கேற்ப பெற்றுக் கொள்வார்கள்.
தணிந்து அணைந்துவிடும், உலர்ந்து உதிர்ந்து விடும் அரசு பற்றிக் காணும் முன்பு, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் பற்றிப் பார்ப்பது அவசியமானதாகும்.
முதல் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம்
படிப்பினைகளும் சாதனைகளும்
அரசு பற்றிய விவாதங்கள்
பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் எப்படி இருக்கும் என்ற கேள்விக்கு, தம் ஆயுள் காலத்திலேயே தாம் கண்டு மகிழ்ந்த, பாரிஸ் கம்யூன் போல் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் இருக்கும் என்றார் மார்க்ஸ். மார்க்சுக்கும் ஏங்கெல்சுக்கும், 1917 நவம்பர் 7 உருவான ஒப்பீட்டுரீதியில் நிறைவான நீடித்த பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரமான சோசலிச சோவியத் ஒன்றியத்தைக் காண, அதற்கு ஆலோசனை சொல்ல, அவர்கள் ஆயுள் காலத்தில் வாய்ப்பு இல்லாமல் போனது. (நாம் இந்தத் தருணத்தில், பாரிஸ் கம்யூனின் படிப்பினைகள், சாதனைகள் பற்றி விரிவாகப் பட்டியலிட்டு எழுதுவதாக இல்லை; மாறாக அவற்றில் சோசலிசம் என்ற மாறிச் செல்லும் கட்ட அரசு வடிவம் பற்றிக் காண, பொருத்தமானவை பற்றி மட்டுமே கவனிக்க உள்ளோம்).
கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கைக்கு முன்னுரை எழுதும் போது மார்க்சும் ஏங்கெல்சும், பாரிஸ் கம்யூன் அனுபவத்திலிருந்து கற்ற ஒரு பாடத்தைக் குறிப்பிட்டார்கள். அறிக்கையில் 1872 ஜெர்மன் பதிப்பு முன்னுரையில், ‘முதன் முதலாய்ப் பாட்டாளி வர்க்கம் முழுதாய் இரண்டு மாதங்களுக்கு அரசியல் ஆட்சியதிகாரம் வகித்த பாரிஸ் கம்யூனின் நடைமுறை அனுபவம் ஏற்கனவே நிறைவாகித் தயார் நிலையில் உள்ள அரசு பொறியமைவை தொழிலாளர் வர்க்கம் அப்படியே கைப்பற்றித் தனது சொந்த செயல்களுக்காகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியாது’ என நிரூபித்ததாகச் சொன்னார்கள். அவர்கள், முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றம் நீதிமன்றம் அரசாங்கம் அவற்றைக் கட்டிக் காக்கும் அவற்றின் பணிகளைச் செய்யும் ராணுவம், தண்டத்தீனி அதிகாரத்துவம் ஆகியவற்றை அப்படியே வைத்துக் கொள்ளாமல் தகர்த்தெறிய வேண்டும் என்ற தவிர்க்க முடியாத தர்க்கரீதியான முடிவுக்கும் சென்றார்கள்.
அரசும் புரட்சியும் நூலில் தோழர் லெனின், சந்தர்ப்பவாதிகளிடமிருந்தும் அராஜகவாதிகளிடமிருந்தும் அரசு குறித்த அணுகுமுறையில் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் எப்படி மாறுபடுகிறார்கள் என்பதைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்:
கார்ல் காவுட்ஸ்கி வாதப்படி நாடாளுமன்ற பெரும்பான்மையை வெல்வதன் மூலம் அரசதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதும், நாடாளுமன்றத்தை அரசாங்கத்தின் எசமானராக மாற்றுவதுமே, கடந்த காலம்போல் இப்போதும், கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் அரசியல் குறிக்கோளாகும்.
சோசலிஸ்ட்கள், தொழிலாளர்களுக்கு கல்வி  ஊட்டி அவர்களை ஓர் ஆளும் அதிகாரமாக மாற்றும் கடமையைக் கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாக, தொழிலாளர் வர்க்கம் சார்பாக, சோசலிஸ்ட் நாடாளுமன்றவாதிகள் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கு காத்திருக்க வேண்டும்; அவர்கள், நிலவும் அரசு அதிகாரத்தின் அதிகாரத்துவ பொறியமைவு கொண்டு முதலாளித்துவத்திடமிருந்து தொழிலாளர் வர்க்கத்தை விடுதலை செய்ய உத்தரவிடுவார்கள்.
சந்தர்ப்பவாதிகள், நாடாளுமன்ற முடக்குவாதிகள்,  தேர்தலில் வெற்றி பெற்று அதிகாரம், பழைய அரசு இயந்திரத்தைத் தகர்க்காமல் அதனைப் பாதுகாத்து அதன் மூலமே விடுதலை என்ற மாயைகள் கொண்டிருந்தனர், அவற்றைப் பரப்பி கம்யூனிச இயக்கத்தைச் சேதப்படுத்தினர் என தோழர் லெனின் விமர்சித்தார்.
லெனின் கூற்றுப்படி மார்க்சிஸ்டுகளுக்கும் அராஜகவாதிகளுக்கும் உள்ள வேறுபாடு இதுதான்: 1. மார்க்சியவாதிகள், அரசை அடியோடு ஒழிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ள அதே நேரம், சோசலிசப் புரட்சியால் வர்க்கங்கள் ஒழிக்கப்பட்ட பிறகுதான், சோசலிசம் நிலைநாட்டப்பட்டதன் விளைவால் மட்டுமே, இந்த நோக்கம் நிறைவேற முடியும், அரசு உலர்ந்து உதிர சோசலிசம் வழிவகுக்கிறது என்பதை அங்கீகரிக்கிறார்கள். அராஜகவாதிகள், எந்த நிலைமைகளில் அரசை ஒழித்துக்கட்ட முடியும் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாமலே, எடுத்த எடுப்பிலேயே அரசை அடியோடு ஒழிக்க விரும்புகிறார்கள். 2. மார்க்சியவாதிகள், பாட்டாளி வர்க்கம் அரசியல் அதிகாரத்தை வெற்றி கொண்டும் அது பழைய அரசுப் பொறிமையவை அடியோடு அழித்துவிட வேண்டும் என்பதையும், அதனிடத்தில் கம்யூன் வகைப்பட்ட ஆயுதமேந்திய தொழிலாளர்களது ஒழுங்கமைப்பான புதிய ஒன்றை நிறுவிக் கொள்வது  அவசியம் என்பதையும் அங்கீகரிக்கிறார்கள். அராஜகவாதிகள், அரசுப் பொறியமைவு அழிக்கப்பட வேண்டுமென்று வற்புறுத்தும்போது, அதற்குப் பதில் பாட்டாளி வர்க்கம் நிறுவப் போவது என்ன, பாட்டாளி வர்க்கம் எப்படி தனது புரட்சிகர அதிகாரத்தை செயல்படுத்தப் போகிறது என்பது பற்றித் தெளிவு உடையவர்களாக இல்லை. புரட்சிகரப் பாட்டாளி வர்க்கம், அரசு அதிகாரத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்பதைக் கூட மறுக்கிறார்கள்; அதன் புரட்சி கர சர்வாதிகாரத்தை அவர்கள் நிராகரிக்கிறார்கள். 3. மார்க்சியவாதிகள் தற்போதுள்ள அரசைப் பயன்படுத்தி புரட்சிக்காகப் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு பயிற்சி தர வேண்டும் என்று சொல்கிறார்கள்; அராஜகவாதிகள் இதனை நிராகரிக்கிறார்கள்.
சந்தர்ப்பவாதிகளும் அராஜகவாதிகளும், சாராம்சத்தில், பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை, நிராகரிக்கிறார்கள்.
சோசலிச சோவியத் அரசைப் பார்த்துதான் முதலாளித்துவம், திட்டமிடுதல், நலம்புரி அரசு என்பவை நோக்கி நகர்ந்தது. பாரிஸ் கம்யூன் போராளிகள் விண்ணைச் சாடும் வீரத்துடன் போராடி அதிகாரத்தை வென்றதால் அஞ்சிய முதலாளித்துவம், நாடாளுமன்ற ஜனநாயக ஆட்சி முறை, அனைவருக்கும் வாக்குரிமை என்பதை நோக்கி நகர்ந்தது.
 பாரிஸ் கம்யூன் போர்வெறிக்கு, தேச வெறிக்கு எதிராக நின்றது.
 பிரெஞ்சு தேசிய பெருமித அடையாளமாக, பக்கத்து ‘பகை’ நாடான ஜெர்மனியின் தோல்வியை,  பிரான்சின் வெற்றியைக் கொண்டாடும் ஸ்தூபியை, பாரிஸ் கம்யூன் தகர்த்தெறிந்தது.
 ஆயுதமேந்திய மக்கள் குடியரசாகத் திகழ்ந்த கம்யூன், தனக்கென நிலையான படை தேவை இல்லை என அதனைக் கலைத்தது. பொருளுற்பத்தியில் இருந்து விலகிய, சிறப்பு வகை ஒடுக்குமுறை கருவியான நிலையான இராணுவம் தேவை இல்லை, ஆயுதமேந்திய மக்கள் திரளே தங்களைப் பார்த்துக் கொள்வார்கள் என முடிவு செய்தது.
தண்டத் தீனி அதிகாரத்துவ அரசாங்கப் பொறியமைவைக் கலைத்தது. சட்டம் இயற்றும் துறை, நீதித்துறை, நிர்வாகத் துறை என்ற பிரிவினைகள் இல்லாமல், மூன்று பிரிவுகளின் வேலையும் ஒரு சேரப் பார்க்கப்படும் என்றது. அனைத்துப் பதவிகளும் (நீதித் துறை உட்பட), மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் கொண்டு நிரப்பப்படும், அனைத்துப் பதவிகளில் உள்ளவர்களையும் அவர்கள் செயல்பாடு திருப்தி இல்லாதபோது மக்கள் திருப்பி அழைக்கலாம் என்ற விதியையும் கொண்டு வந்தது.
 பிழைப்புவாதத்தை, பதவி வேட்டையை ஒழித்துக்கட்ட, எல்லா பதவிகளில் இருப்பவர்களுக்கும், ஒரு சாதாரண திறன்மிக்க தொழிலாளியின் சம்பளமே தரப்படும் என முடிவு செய்தது.
ஆக, மனிதர்கள் வாழும் இந்த பூமியில், எளிய, மலிவான, மக்களுக்குப் பக்கத்தில் உள்ள, உண்மையாகவே மக்களுக்காக மக்களால் மக்களே நடத்தும் ஓர் அரசை, இதுதான் பாட்டாளி வர்க்க சர்வதிகாரம் என அடையாளப்படுத்தப்பட்ட பாரிஸ் கம்யூன் கொண்டு வந்தது.
பாரிஸ் கம்யூன், நவீன தொழில்துறை முதலாளித்துவம் அவ்வளவு தூரம் வளராத பிரான்ஸ் நாட்டில்தான் நிகழ்ந்தது. பாரிஸ் நகரம் அய்ரோப்பா எங்கும் இருந்த காதலர்களின் தேடல் நகரமாக இருந்தது. பாரிஸ் நகரத்தில் அன்றே பன்னாட்டு பாட்டாளிகளும் வேலை செய்தார்கள். சோசலிசம் கம்யூனிசத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட, மார்க்சியவாதிகள் உள்ளிட்ட பல தரப்பினரும், சமூக மாற்றப் புரட்சியில் ஈடுபட்டார்கள். வென்றார்கள். உயிர் துறந்தார்கள். மார்க்சும் ஏங்கல்சும் அங்கம் வகித்த சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்புக்கு வெளியில் இருந்த பலரும் செயல்பட்டார்கள். குறுங்குழுவாதத்தின் சுவடே இல்லாமல், இந்த பாரிஸ் கம்யூனைத்தான் மார்க்சும், ஏங்கல்சும், விண்ணைச் சாடியவர்கள் எனப் புகழ்ந்தார்கள்.
இந்த பாரிஸ் கம்யூனுக்கு ஒரு பின்புலம் இருந்தது. பிரான்ஸ், வர்க்கப் போராட்டங்களின் களமாக இருந்தது. பிரான்ஸ் நாட்டு சக்ரவர்த்தி நெப்போலியன் 3ன் படை ப்ரஷ்ய இராணுவத்திடம் செப்டம்பர் 1870ல் சரண டைந்தது. அரசியல் உணர்வு பெற்ற பாரிஸ் பாட்டாளிகளும் சிறு உடைமையாளர்களும், ஆயுதமேந்திய ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடத்தி வந்தனர். இதனைப் பயன்படுத்தி முதலாளித்துவ குடியரசுவாதிகள் தற்காலிக தேசப் பாதுகாப்பு அரசாங்கத்தை, பிரகடனம் செய்தனர். இது, 254 பட்டாலியன்களில் 3,84,000 பாரிஸ் மக்களை வீரர்களாகச் சேர்த்தது. விளைவாக பாரிஸ் நகரத்து உழைக்கும் மக்களுக்கு ஆயுதமேந்திய அமைப்பு இருந்தது. தேசிய காவலர் கூட்டமைப்புக்கு அதிகாரிகள் தேர்வு செய்யப்பட்டனர். மார்ச் 13ஆம் நாள் தேசிய காவலர்கள் முதலாளித்துவ அரசாங்கத்தின் ராணுவ தலைமை தளபதிக்கு கட்டுப்பட மறுத்தனர். தேசிய காவலர்களைச் சுடுமாறு உத்தரவிடப்பட்ட இராணுவத்தினர், அவர்களோடே சேர்ந்து கொண்டனர். மார்ச் 18ல், முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றமும் அரசாங்கமும் வெர்செய்ல்ஸ் நகரத்துக்கு ஓடின. பாரிஸ் நகரத்தின் 20 வார்டுகளிலிருந்து, பாரிஸ் மக்கள் 2,29,000 பேர் மார்ச் 26 தேர்தலில் பிரதிநிதிகளைத் தேர்வு செய்தனர். இவர்கள் நகர நிர்வாகத்தின் வெவ்வேறு ஆணையங்களைத் தேர்வு செய்தனர். மே 21, 1871ல் பாரிசை பிரான்சின் இராணுவம் தாக்கியது. குரூரமாக 30,000 கம்யூன் போராளிகளைக் கொன்று குவித்தது. முதல் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் ரத்த வெள்ளத்தில் மூழ்கடிக்கப்பட்டது.
அன்றைய அய்ரோப்பாவில், பிரான்ஸ், இங்கிலாந்து, ஜெர்மனி உள்ளிட்ட எந்த நாட்டிலும் பாட்டாளிகள் பெரும்பான்மையினராக இல்லை என்பதையும், பாரிஸ் புரட்சியாளர்கள், தொழிலாளர்கள் விவசாயிகள் அய்க்கியம் நோக்கி நகரும் முன்பே நசுக்கப்பட்டார்கள் என்பதையும், நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ரஷ்யாவில் மார்ச், நவம்பர் 1917ல் நடந்த புரட்சிகள் பாரிஸ் கம்யூனின் தொடர்ச்சியாகவே இருந்துள்ளன.
(சில மாதங்கள் மட்டுமே நிலவிய பாரிஸ் கம்யூனிலிருந்து சில பத்தாண்டுகள் நீடித்த சோசலிச சோவியத் அரசு, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்ற விசயத்தில், சோசலிச ஜனநாயகம் என்ற விசயத்தில் என்ன முன்னேற்றம் காண முடிந்தது என்பதை அடுத்த இதழில் காணலாம்).
பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம், சோசலிச ஜனநாயகம் என்ற அரசு வடிவத்தில் சோசலிச பொருளாதாரத்தைக் கட்டி எழுப்பும்போது அது பிரும்மாண்டமான பாரதூரமான மாற்றங்களை உருவாக்குகிறது. ஏங்கல்சின் கற்பனாவாத சோசலிசமும் விஞ்ஞானபூர்வ சோசலிசமும் நூலின் ஒரு பகுதியைப் பார்ப்போம்.
‘உற்பத்திச் சாதனங்களை சமுதாயம் கைப்பற்றிக் கொண்டதும், பரிவர்த்தனை பண்ட உற்பத்தி முடிவு கட்டப்பட்டு விடுகி றது. இதனுடன் கூடவே, உற்பத்தியாளரை உற்பத்திப் பொருள் அடக்கி ஆள்வதும் ஒழிந்துவிடுகிறது’.
‘மனிதர்களின் சமூக செயல்பாட்டு விதிகள் இதுவரை மனிதர்களுக்கு அந்நியமானதாக இருந்து ஆதிக்கம் செலுத்தி அவர்களை ஆட்டிப் படைத்தன. இனி, அதே விதிகள் அவர்களால் முழுமையாக உணரப்பட்டு பயன்படுத்திக் கொள்ளப்படும். ஆகவே, மனிதர்கள், அவற்றின் மீது ஆட்சி செலுத்துகின்றவர்கள் ஆகிவிடுகிறார்கள்’.
‘சமூகத்தை இயக்குகிற விதிகளின் தன்மை புரிந்துகொள்ளப்பட்டதும், ஒன்றுபட்டு வேலை செய்யும் உற்பத்தியாளர்களுடைய கைகளில், ஆட்டிப் படைக்கும் பூதங்களாக ஆதிக்கம் புரியாமல், மனமுவந்து பணியாற்றும் பணியாளர்களாக அவற்றை மாற்றிவிடலாம். சமூகத்தை இயக்கும் விதிகள் இனி நாசம் விளைவிக்கும் பெரும் தீயாக இருக்காது. அவை மனிதர்க்கு சேவை செய்யும் நெருப்பாக மாறி நிற்கும்’.
‘அரசு சமுதாயம் முழுமைக்கும் மெய்யான பிரதிநிதியாகும்போது, அது தன்னைத் தேவையற்றதாக்கிக் கொள்கிறது. இனி, கீழ்ப்படுத்தி வைக்க வேண்டிய சமூக வர்க்கம் எதுவும் இல்லாமல் போனதும், வர்க்க ஆதிக்கமும் பொருளுற்பத்தியில் தற்போதுள்ள அராஜகத்தின் அடிப்படையில் நடைபெறும் தனியாரின் பிழைப்புக்கான போராட்டமும், இந்தப் போராட்டம் காரணமாக எழும் மோதல்களும் மட்டு மீறிய செயல்களும் நீக்கப்பட்டதும், அடக்கி வைப்பதற்கு எதுவும் இல்லாமல் போகிறது. ஆதலால் தனி வகை அடக்குமுறை சக்தியான அரசுக்கு இனி அவசியம் இல்லாமல் போகிறது’.
‘சமூக உறவுகளில் அரசின் தலையீடு ஒவ்வொரு துறையாக தேவையற்றதாகி, பிறகு தானாகவே தணிந்து அணைந்துவிடுகிறது. ஆட்களை ஆளும் அரசாங்கம், விவகாரங்களை நிர்வகிப்பதாகவும் பொருளுற்பத்தி நடப்பாகவும் மாறி விடுகிறது. அரசு ஒழிக்கப்படுவதில்லை. அது உலர்ந்து உதிர்ந்து விடுகிறது’.

Search